Geschiedenis van de Sportgeneeskunde - 1908

In 1891 startte de Amerikaanse arts George Wells Fitz (1860-1934) aan de Harvard University een labo voor inspanningsfysiologie en in 1908 publiceerde hij 'Principles of Physiology and Hygiene'.

Door een gebrek aan erkenning en het ontbreken van een universitaire opleiding, werd de massage en de fysiotherapie door de ziekenhuisartsen verwaarloosd. Ze beschouwden het niet als een specialisatie of een empirische toevoeging van de conventionele geneeskunde. Zonder controle, indicaties of doseringsvormen konden de medische faculteiten voor de verschillende instellingen geen therapie ontwikkelen. In 1908 in Parijs trachtten de sprekers op het '1er Congrès de Physiothérapie des médecins de langue française' de resultaten van verschillende fysiotherapie-methoden aan te tonen en communiceerden ze de effecten van hun vergelijkende experimenten met conventionele therapieën, om op die manier de geloofwaardigheid van deze nieuwe technieken te bewijzen aan de universitaire medische wereld.

Op de Olympische Spelen van 1908 in Londen nam de Duitser Arthur Mallwitz (1880-1968) deel aan het hoogspringen en het verspringen uit stand, maar gelijktijdig was hij ook de sportarts van de Duitse ploeg. Nochtans waren er in Londen geen medische kabinetten voorzien en enkel de marathonlopers moesten zich voor de start medisch laten onderzoeken. Mallwitz publiceerde dat jaar ook zijn eindwerk 'Körperliche Höchstleistung mit besonderer Berücksichtigung des Olympischen Sportes’, dat bestempeld wordt als een allereerste thesis over Sportgeneeskunde.

De Amerikaanse wielrenner Robert Waltour (1878-1949), die tweemaal wereldkampioen stayeren werd en sterke zesdaagsen reed, was een fervent voorstander van massage tijdens wedstrijden.

De Duitse orthopedist Alfred Schanz (1868-1931) pleitte voor massagebehandelingen in zijn boek 'Handbuch der Orthopädischen Technik für Ärzte und Bandagisten'. Schanz introduceerde de term 'functionele insufficiëntie'.

Het ontwerp van de pletysmograaf van de Duitse fysioloog Heinrich Johannes Boruttau (1869-1923) verscheen in zijn 'Lehrbuch der medizinischen Physik: Für Studierende und Ärzte zur Ergänzung jedes Lehrbuchs der Experimentalphysik'.

De Nederlandse arts Willem Einthoven (1860-1927) herkende de mogelijke veranderingen in verband met ischemie. Hij publiceerde een ECG met ST-segmentdepressie na inspanning, maar becommentarieerde deze bevinding niet.


rdsm
run4brain