Geschiedenis van de Sportgeneeskunde - 1913

1913

Een dynamometer van de Franse arts Jules Chéron (1870-1952), gefabriceerd door het bedrijf van instrumentenbouwer Charles Verdin (1873-1905) uit Parijs. Het toestel was uit verzinkt, onbewerkt geblauwd staal en messing vervaardigd. Door met de handpalm te knijpen bewoog de naald en kon de uitgeoefende kracht op de koperen schaal afgelezen worden. Aan de bovenkant van de schaal was een reset-knop die het toestel terugbracht naar de nulstand.

1913

Op 7 juni 1913 werd in de Verenigde Staten het eerste patent voor een trainingsloopband geregistreerd.

1913

Automatisch gecontroleerde fietsergometer uit 1913, ontworpen door de Deense Professor fysiologie August Krogh (1874-1949), die zeven jaar later de Nobelprijs voor Geneeskunde kreeg

1913

In Berlijn werd het begrip ‘Sportarts’ officieel ingevoerd.

1913

In 1916 zouden de VIde Olympische Spelen doorgaan in Berlijn. In aanloop daarvan opende keizer Wilhelm II (1859-1941) op 13 juni 1913 het Deutsche Stadion in Berlijn-Grünewald en werd ook een sportgeneeskundig onderzoeks- en begeleidingscentrum in gebruik genomen, waarvan Arthur Mallwitz (1880-1968) tot eerste sportarts benoemd werd.

1913

In Nieuw Zeeland startte de School of Physiotherapy van de University of Otago met een opleiding fysiotherapie.

1913

De Duitse Professor Geneeskunde en Fysiologie Otto Meyerhof (1884-1951) ontdekte de vaste relatie tussen musculaire zuurstofopname en melkzuurmetabolisme. Hij toonde aan dat de consumptie van een molecule zuurstof de vorming van twee lactaatmoleculen voorkomt. De bevindingen van Meyerhof ondersteunden de veronderstelling dat lactaatenzymen ook aëroob functioneren, maar dat het gevormde lactaat opnieuw gesynthetiseerd wordt in koolhydraten, ten koste van de energie geleverd door de ademhaling. Omwille van het nazisme vluchtte Meyerhof In 1938 naar Parijs en twee jaar later emigreerde hij naar de Verenigde Staten waar hij in Philadelphia tot Professor werd benoemd aan de University of Pennsylvania.

1913

Marine-officier en turnleraar Georges Hebert (1875-1957) speelde in Frankrijk een prominente rol in de opgang van lichamelijke opvoeding. Nadat hij de principes van zijn voorgangers bestudeerd had, startte hij een eigen 'natuurlijke methode', volledig gebaseerd op natuurlijke bewegingen zoals lopen, rennen, balanceren, springen, kruipen, klimmen en manipulatieve vaardigheden als heffen, gooien en zelfverdediging. Hebert was verantwoordelijk voor de fysieke training van de zeilers van de Franse marine en in 1913 opende hij in Reims het op dat ogenblik grootste en meest moderne indoor/outdoor opleidingscentrum. In 1912 publiceerde hij een eerste boek L'Education Physique ou l'Entrainement Complet par la Methode Naturelle (Lichamelijke Opvoeding of de totale training door de natuurlijke methode), gevolgd door vele andere werken over hetzelfde onderwerp.

  • L'élevage humain, Paris, 1917 ;
  • Les confidences d'un tréponème pâle, 1918 ;
  • Préceptes et maximes d'éducation physique, 1920 ;
  • Manuel scientifique d'éducation physique, 255 figures dans le texte, 1923 ;
  • L'éducation physique féminine Félix Alcan 1925 ;
  • Influence de l'exercice sur le métabolisme. Méthode générale de représentation graphique des échanges respiratoires, 1926 ;
  • Sueur et nutrition, 1930 ;
  • La cure d'exercice aux différents âges de la vie et pour les deux sexes, 1934 ;
  • Cancer et exercice, 1935 ;
  • Exercice et cholestérine, 1935 ;
  • Lésions et traumatismes sportifs (à l'usage des médecins, des entraîneurs, des secouristes, des professeurs d'éducation physique et des sportifs), 1938 ;
  • Hydrothérapie et massage, 1941 ;
  • L'Entraînement, bases physiologiques, technique, résultats, 1942 ;
  • Manuel de massage, 1950.

1913

Onder de naam Zone Therapy introduceerde neus-kool-oor arts William H. Fitzgerald (1872-1942) samen met zijn associé Edwin Bowerd in 1913 de reflexologie in de Verenigde Staten .

1913

Het Duitse bedrijf Maspo bracht een in een metalen koffer verpakt elektrisch massagetoestel op de markt.


rdsm